همسفر

شاد و خرم، با ناز ادامیرفت این و به ان سو با شناباد در باده، یار در خانه و او گرد جهانمیرفت زین سو ان سو بی امانگهی در عمق، گهی بر روی اب بودمیپرید از عمق اب بر روی ابنه دل در گروه کاری داشتنه کاری بر گذر ایام داشتنه یادش بود نامش رانه برده بود از یاد نامش راازاد بود به گفته خود اینچنیننبودش کاری با خالق خیش همچنینتا که روزی زین سو و ان سو که میجهیدلقمه ای بس چرب دید روبه روی چشم خیشگفتش چه خوب شد، نهار هم جور شدچرخی زد لقمه را در بین ان ابها جهیدناگهان خویشن را بدید در بین ان ابها اسیرلقمه چرب، دام صیاد بودصیادش گشنه بوده و او اکنون خود غذای صیاد بودچو دید خود را در بند و گرفتار و اسیرمیان دریا، اسمان، قایق صیاد پیردید که زورش به قدر صیاد نیستچاره طنابش، دهان بی دندان نیستچو دید انچنان که میپنداش نیستخود ذره ای از این دریا نیز نیستخود را در پایان راه دید، خود را در سفره صیاد دیدیادش افتاد به ان یاد وکیلبه ان قدرت لایزال، حکیمبگفتش چو ازاد بگشتم زین طنابنبرم یادت را گرچه باشم در ان سوی جهانچو زنده گشت یاد قدریش در دلبرده شد نام رئوفش بر دهانناگاه پا همسفر...

هنگام می و فصل گل و گشت چمن شد
در باد بهاری تهی از زاغ و زغن شد

از ابر کرم، خطه ری رشک ختن شد
دلتنگ چو من مرغ قفس بهر وطن شد

همسفر...

هرچقدر سعی میکنم که احساس رو به قلم بیارم،نمیتونم. پس با یک واژه تمامش میکنم، معنایش با خودتان...

من تو را عاشقم، ذره ذره من از نوع تفکر، راه و منشه توه... تفکر تو نجات بخش من بود توی این چند سال. حاج احمد متوسلیان با همه وجودم ارزو میکنم به زودی برگردی.

ان شاءلله

همسفر...